Zawsze wierzyłam, że rodzina jest najważniejsza, ale kiedy mój syn Piotr porzucił żonę i córkę dla innej kobiety, świat mi się zawalił. W przypływie emocji przepisałam mieszkanie mojej wnuczce Zosi, chcąc zapewnić jej bezpieczeństwo. Teraz jednak nie jestem pewna, czy to była słuszna decyzja – i nie wiem, jak dalej żyć z konsekwencjami.
Od lat próbuję pogodzić się z rozwodem rodziców, ale ich rywalizacja o moją córkę przerosła wszystko. Każde ich spotkanie zamienia się w walkę o względy mojej małej Zosi. Czy można zbudować szczęście dziecka na gruzach rodzinnych konfliktów?
Moja córka, Ania, znów prosi mnie o pomoc. Przyjmę ją i moją wnuczkę, ale nie chcę widzieć jej męża pod moim dachem. Czy to oznacza, że jestem egoistką, czy po prostu chronię siebie i swoją rodzinę?
Zawsze byłam blisko z Julką, moją pierwszą wnuczką, więc gdy poprosiła, by zamieszkać u mnie na czas studiów, nie wahałam się ani chwili. Dziś jednak czuję, że moje własne mieszkanie przestało być moim domem, a relacja z Julką wystawiona została na ciężką próbę. Czy można odzyskać bliskość, gdy codzienność zamienia się w pole bitwy pokoleń?