Miałam dość podnoszenia telefonów, które milczały dłużej niż ja płakałam. Bafi przyszła do mnie przypadkiem i wpakowała swoje kudłate ciało do mojej egzystencji najpierw jak huragan, potem jak cicha modlitwa. Ta zwykła kundelka postawiła mnie przed trzema decyzjami, których nigdy bym się nie spodziewała — a każda z nich sprawiła, że nie dało się wrócić do starego porządku.
Całe życie byłam ostrożna, nie wierzyłam już w ludzi po rozwodzie, a pies miał być tylko tymczasowy. Ale kiedy znalazłam go zakrwawionego pod blokiem, nie mogłam po prostu odejść. To właśnie on sprawił, że zmieniłam mieszkanie, odnowiłam kontakt z córką i po raz pierwszy od lat poczułam czyjeś ciepło bez warunków.
Moja historia zaczyna się od zimowego wieczoru, kiedy znalazłam zakrwawionego kundla pod śmietnikiem na moim osiedlu na Mokotowie. Przez lata czułam się zbędna po śmierci męża, ale to właśnie on — zupełnie obcy pies — zmusił mnie do działania i wywrócił moje życie do góry nogami. Dzięki niemu podjęłam trzy trudne decyzje, które zmieniły mnie głębiej, niż kiedykolwiek potrafiłam sama.
Nigdy nie zapomnę dnia, gdy wracając z biedronki zobaczyłam ślady krwi tuż pod moimi drzwiami i skulonego wyżła, który ledwo oddychał. Byłam po rozwodzie, samotna, a moja córka Julia prawie się do mnie nie odzywała — byłam dla niej tylko „starą, która nie daje rady”. Ten pies zmusił mnie do podjęcia decyzji, których wcześniej bym się bała.