To był ten dzień, gdy znalazłam Karata na klatce schodowej, krwawiącego i wystraszonego, a wokół pachniało wilgotnym betonem i mokrą sierścią. Kiedy postanowiłam go zabrać, byłam sama, z sercem pełnym żalu po rozstaniu i poczuciem winy, że nigdy nie umiałam powiedzieć „nie” rodzinie mojego byłego męża. Nie sądziłam, że ten bezdomny pies zmusi mnie do stanięcia w swojej obronie, do pogodzenia się z ojcem, do walki o własne miejsce na świecie.