Kiedy byliśmy na dnie, teściowie nazwali naszą walkę o życie chorej córki chaosem i odcięli się od nas. Teraz, gdy znów odnieśliśmy sukces, nagle przypomnieli sobie o rodzinie. Czy można wybaczyć ludziom, którzy zniknęli w najgorszym momencie życia?
Nigdy nie zapomnę tamtego poranka, kiedy wycie psa przecięło ciszę na mojej klatce. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że właśnie ta bezdomna suczka, cała w brudzie i z raną na łapie, otworzy przede mną drzwi, które od dawna były zamknięte. Dzięki niej odważyłam się walczyć nie tylko o syna, ale też o siebie.
Mam na imię Ivana. Kiedyś wierzyłam, że rodzina to schronienie, ale choroba mojego syna rozbiła wszystko, co znałam. To opowieść o samotności, rozczarowaniu i pytaniu, czy w najtrudniejszych chwilach naprawdę możemy liczyć na bliskich.