Mam 54 lata, nie mam pracy ani partnerki. Po latach samotności postanowiłem spróbować odzyskać moją byłą żonę, ale życie napisało inny scenariusz. Czy można jeszcze odnaleźć sens, gdy wszystko wydaje się stracone?
Myślałam, że to będzie zwykła randka po latach. Tymczasem wróciłam do domu jako zupełnie inna kobieta, gotowa na zmiany, których się nie spodziewałam. Moja córka patrzyła na mnie jak na wariatkę, ale ja wiedziałam, że wreszcie zaczynam żyć dla siebie.
Po rozwodzie z Tomkiem myślałam, że już nic mnie nie zaskoczy. Teraz, kiedy Marek prosi mnie o rękę, stoję przed wyborem: miłość czy własna niezależność. Czy naprawdę muszę poświęcać siebie dla kolejnego mężczyzny i jego rodziny?
Wczoraj usłyszałam od własnej córki, że powinnam ubierać się jak na babcię przystało i zająć się wnukami, zamiast żyć po swojemu. Ta rozmowa otworzyła we mnie stare rany i zmusiła do refleksji nad tym, kim jestem i kim chcę być. Czy naprawdę muszę rezygnować z siebie tylko dlatego, że zostałam babcią?