Kiedy otworzyłam drzwi do mieszkania mojej babci w bloku z wielkiej płyty, poczułam zapach chłodu, starej herbaty i czegoś, co od razu ścisnęło mnie za gardło. Myślałam, że ogarniam wszystko: pracę, dom, dzieci i jeszcze telefony do przychodni, ale prawda była brutalna — babcia gasła po cichu, a my wszyscy odwracaliśmy wzrok, bo było nam wygodniej. Do dziś nie wiem, czy oddanie jej do domu opieki było ratunkiem, czy naszym najładniej opakowanym wyrzutem sumienia.