Pamiętam ten poranek, kiedy stałam w kuchni z drżącymi rękami, a mój mąż patrzył na mnie tak obojętnie, jakby nasze małżeństwo już dawno się skończyło. Byłam wykończona dziećmi, rachunkami i jego kolejnymi kłamstwami, więc zabrałam dzieci i wyjechałam do rodziców na południe Polski, żeby wreszcie złapać oddech. Dopiero rozstanie zmusiło nas oboje do zobaczenia, jak bardzo się zgubiliśmy, i do podjęcia terapii, która miała być naszą ostatnią szansą.