Do dziś słyszę głos mojego syna w zatłoczonym centrum handlowym, choć minęły już ponad dwa lata. Jedna chwila mojego roztargnienia odebrała mi Jasia, a potem krok po kroku zabrała mi też żonę. Nie wiem, czy człowiek może naprawdę wybaczyć sobie coś, czego cofnąć się nie da.
Siedziałam przy stole i słuchałam, jak własna matka mówi, że jestem mściwa, bo nie chcę oddać starego wózka partnerowi mojej siostry. Nikt nie wiedział, że ten wózek kupiłam dla dziecka, którego nigdy nie przywiozłam do domu. Dopiero kiedy pękłam, moja rodzina zrozumiała, że czasem rzecz, która wygląda jak grat, jest ostatnią pamiątką po całym świecie, który się skończył.
To opowieść o tym, jak powoli traciłam kontakt z moją córką, Anią, przez wpływ jej męża, Darka. Wszystko zaczęło się niewinnie, ale z czasem relacje rodzinne zaczęły się psuć, aż w końcu poczułam, że straciłam własne dziecko. Piszę to z nadzieją, że ktoś zrozumie ból matki, która patrzy, jak jej córka oddala się coraz bardziej.
Mam na imię Marta i nigdy nie zapomnę dnia, w którym musiałam puścić dłoń mojej trzyletniej córki, Zosi. W szpitalnej sali, otoczona przez pielęgniarki nucące cicho 'Sto lat’, stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w życiu – oddać organy Zosi, by inne dzieci mogły żyć. To opowieść o bólu, miłości i odwadze, o której istnieniu nie miałam pojęcia.