Siedziałam przy hotelowym stole, kiedy mój mąż i jego matka po raz kolejny zadecydowali o wszystkim beze mnie, jakbym była tylko kimś do noszenia ręczników i pilnowania dzieci. Wtedy pierwszy raz poczułam tak wyraźnie, że w naszym małżeństwie jestem niewidzialna, lekceważona i potrzebna tylko wtedy, gdy komuś trzeba posprzątać życie. Po powrocie do domu przestałam prosić o szacunek i zaczęłam stawiać warunki, a to zmieniło wszystko.