Stałam z mokrą ściereczką przy biurku w kancelarii w centrum Warszawy, kiedy przypadkiem zobaczyłam pismo procesowe z błędem, od którego zrobiło mi się zimno. Byłam tylko „panią od sprzątania”, samotną matką po latach przerwy, więc nikt nie traktował mnie poważnie, ale nie umiałam udawać, że nic nie widzę. Tamtego dnia pierwszy raz od dawna ktoś spojrzał na mnie jak na człowieka, a nie jak na tło.