Nigdy nie zapomnę chwili, kiedy żona stanęła w drzwiach z moim telefonem w ręku i spojrzała na mnie tak, jakby widziała obcego człowieka. Wystarczył jeden romans z dużo młodszą sąsiadką, żeby rozpaść to, co budowałem przez ponad dwadzieścia lat, a nasze dorosłe dzieci przestały patrzeć na mnie jak na ojca. Zostałem między wstydem, przywiązaniem do domu i uczuciem, które przyszło za późno i zniszczyło wszystko.