Miałam jedenaście lat, gdy moi rodzice oddali mnie pod opiekę sąsiada w zamian za pieniądze i drewno na opał. Przez lata pracowałam w jego domu, żyjąc w strachu i wierząc, że nikt mi nie uwierzy. Dopiero pomoc człowieka, którego cała wieś omijała, pozwoliła mi powiedzieć głośno, co działo się za zamkniętymi drzwiami.
Nigdy nie przypuszczałam, że jeden telefon w środku nocy odmieni moje życie. Po śmierci sąsiada musiałam zdecydować, czy przyjąć pod swój dach jego osierocone dzieci. Opowieść o odwadze, rozdzierającym strachu i nieoczekiwanej miłości, którą przynosi los.
Zaczęło się od upokorzenia w sądzie, gdzie musiałam udowodnić, że jestem kimś więcej niż tylko papierkiem. Opowiedziałam o dzieciństwie w domu dziecka, o samotności i walce z systemem, który nie widzi człowieka. Dziś wiem, że to nie dyplomy, a czyny i serce świadczą o naszej wartości.
Wszystko zaczęło się w dusznym, zatłoczonym tramwaju w Warszawie, kiedy po raz pierwszy poczułam się naprawdę samotna. Moja mama już wtedy nie żyła, a ja próbowałam odnaleźć się w wielkim mieście, gdzie każdy dzień był walką o przetrwanie. To wtedy poznałam panią Halinę – kobietę, która stała się moją drugą mamą i nauczyła mnie, jak żyć, kiedy świat wali się na głowę.
Mam na imię Lena. Moje dzieciństwo rozpadło się pewnego dnia, gdy zabrano mnie z domu i przez lata czekałam na powrót mamy. To opowieść o stracie, gniewie, ale też o tym, jak nieoczekiwanie można odnaleźć rodzinę i nadzieję.
Mam na imię Ema i od szóstego roku życia wiem, jak smakuje samotność. Przez lata czekałam w domu dziecka na mamę, która miała po mnie wrócić, aż pewnego dnia pojawiła się rodzina, która nauczyła mnie, czym jest prawdziwy dom. To opowieść o bólu, nadziei i odnalezieniu miłości tam, gdzie najmniej się jej spodziewałam.
Już jako niemowlę zostałem porzucony w szpitalu. Przez całe życie szukałem swojego miejsca, przechodząc przez dom dziecka, rodzinę zastępczą i niekończące się pytania o własną wartość. Dziś, jako dorosły, wciąż próbuję zrozumieć, czym jest prawdziwa rodzina i czy miłość można sobie wywalczyć.
To miał być najpiękniejszy dzień w naszym życiu – dzień, w którym Bartek oficjalnie stałby się naszym synem. Zamiast świętowania, przyszło nam zmierzyć się z bólem, którego nie da się opisać słowami. Opowiadam tę historię, by podzielić się z Wami moim żalem, nadzieją i pytaniem, które nie daje mi spokoju.