Siedmioletnia Zosia przechodzi przez koszmar, którego żadne dziecko nie powinno znać. Przedwczesne dojrzewanie sprawia, że rówieśnicy wytykają jej inność, a ona nienawidzi własnego ciała. W domu wybucha konflikt między matką, która widzi dramat psychiczny córki, a ojcem, który chce zamknąć sprawę samymi lekami. Czy rodzice zdołają się porozumieć, zanim smutek całkowicie pochłonie ich dziecko?
Po szesnastu latach ciężkiej pracy za granicą wróciła do domu, by odkryć, że jej życie było jedną wielką mistyfikacją. Druga rodzina męża, szokująca choroba i syn, który widzi w niej jedynie bankomat. Czy można poświęcić wszystko dla najbliższych, by ostatecznie stać się dla nich zupełnie obcą osobą?
Wiadomość o ciężkiej chorobie ojca wyrywa ją z uporządkowanego życia, ale powrót do domu to nie tylko walka z chorobą, lecz przede wszystkim z dawnymi traumami. Czy jedno przeproszenie na łożu śmierci może wymazać lata kontroli i bólu, a czy obowiązek wobec rodziny jest ważniejszy niż własny spokój?