Nigdy nie sądziłam, że będę musiała prosić o pomoc człowieka, którego zawsze omijałam szerokim łukiem. Tamtego dnia, kiedy mama była na granicy wytrzymałości, a brat nie spał już trzecią noc, musiałam przełknąć dumę i zapukać do drzwi pana Kowalskiego. To, co wtedy usłyszałam i zobaczyłam, na zawsze zmieniło moje spojrzenie na ludzi i rodzinę.