Mam na imię Wiktoria i czuję się dziś obca wśród najbliższych. Mój wnuk, Antoś, poszedł do przedszkola, a ja – choć na emeryturze – wciąż pracuję, by nie czuć się zbędna. Między mną a synem, Michałem, narósł mur, którego nie potrafię zburzyć, a każdy dzień przynosi nowe rozczarowania i pytania bez odpowiedzi.