Stałam w kuchni z telefonem w dłoni, kiedy usłyszałam od męża, że nasz syn nie wrócił na noc, i wtedy pierwszy raz poczułam, że wszystko, co budowaliśmy latami, może być tylko fasadą. Szukając go, trafiłam na dziewczynę, o której nie mieliśmy pojęcia, i to ona powiedziała nam wprost, że uciekł nie od świata, tylko od nas. Kiedy w końcu go odnaleźliśmy, musieliśmy spojrzeć sobie w oczy i przyznać, że w naszym domu było więcej wymagań niż czułości, więcej pretensji niż rozmowy.