Do dziś pamiętam moment, kiedy pierwszy raz zobaczyłam nowego ochroniarza na magazynie pod Warszawą i poczułam zwykły, ludzki niepokój. Żyłam wtedy między nocnymi zmianami, domem, dzieckiem i mężem, który był obok, ale jakby go nie było, więc łatwo uwierzyłam w plotki i własne lęki. Kiedy ten człowiek uratował naszego kierownika, a potem nagle zniknął, zostałam z czymś dużo cięższym niż ciekawość — z poczuciem winy i pytaniem, jak często osądzamy ludzi po ciszy, którą wokół siebie noszą.