Stałam w ciasnej kuchni wynajmowanego mieszkania i czułam, jak świat osuwa mi się spod nóg, kiedy usłyszałam, że rodzinny dom nie przypadł mnie, tylko ciotce. Przez długi czas nosiłam w sobie gniew, poczucie upokorzenia i żal do matki, bo sama tonęłam w kredycie i żyłam na granicy finansowej wytrzymałości. Dopiero później zobaczyłam, że za tą decyzją kryła się cudza rozpacz, długi i ostatnia szansa na uratowanie czyjegoś życia od całkowitego upadku.