Siedziałam przy stole z telefonem w dłoni i czułam, jak we mnie wszystko pęka, bo po raz kolejny usłyszałam, że jestem winna temu, że dzieci nie mają kontaktu z babcią. Przez długie miesiące kłóciłam się z mężem o jego matkę, która narzekała na samotność, a każdą naszą propozycję spotkania odrzucała pod byle pretekstem. Dopiero szczera rozmowa pokazała mi, że pod tymi pretensjami krył się zwykły ludzki strach, wstyd i poczucie, że w naszym świecie nie ma już dla niej miejsca.