Stałam w przedpokoju z walizką w ręku, a Michał po raz kolejny patrzył na mnie tak, jakbym to ja robiła problem z niczego. Przez miesiące próbowałam uwierzyć, że jego matka chce dla nas dobrze, ale z każdym dniem czułam się w ich mieszkaniu coraz bardziej obca, mniejsza i bardziej winna. W końcu zerwałam zaręczyny i wyszłam, bo zrozumiałam, że jeśli teraz nie wybiorę siebie, to już zawsze będę żyła cudzym życiem.