Stałam w naszej nowej kuchni i patrzyłam, jak moja teściowa bez pytania przekłada talerze, sztućce i przyprawy, jakby to nadal był jej dom, a nie moje pierwsze wymarzone mieszkanie. Kiedy po raz kolejny skrytykowała mnie przy moim mężu za bałagan, gotowanie i „brak kobiecej ręki”, coś we mnie pękło i kazałam jej wyjść. Do dziś zastanawiam się, czy zrobiłam to za późno, czy może właśnie wtedy po raz pierwszy naprawdę zawalczyłam o swój spokój.