Siedziałam przy kuchennym stole z kubkiem zimnej już herbaty i patrzyłam, jak mój mąż przesuwa w moją stronę zeszyt z rozpisanymi wydatkami, jakbym była dzieckiem, a nie kobietą, która utrzymuje pół tego domu. Najbardziej bolało mnie nie to, że liczył pieniądze, tylko że z każdym miesiącem coraz bardziej odbierał mi prawo do decydowania o własnym życiu. Długo myślałam, że dla świętego spokoju trzeba ustępować, ale w końcu zrozumiałam, że spokój kupiony własną godnością kosztuje za dużo.