Stałem w progu rodzinnego domu z synkiem na rękach i czułem, jak serce wali mi jak młot, bo naprawdę wierzyłem, że tym razem coś pęknie. Chciałem tylko, żeby moi rodzice zobaczyli w mojej żonie człowieka, a w naszym dziecku własnego wnuka, ale zamiast ciepła znów dostałem chłód i pogardę. Do dziś nie umiem sobie odpowiedzieć, ile razy człowiek powinien pukać do tych samych drzwi, zanim zrozumie, że po drugiej stronie nikt nie chce otworzyć.