Nazywam się Iwona i nigdy nie zapomnę dnia, w którym musiałam puścić dłoń mojej dwuletniej córki, Emilki. W szpitalnej sali, otoczona pielęgniarkami nucącymi cicho „Sto lat”, stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w życiu – oddać organy Emilki innym dzieciom. To opowieść o bólu, miłości i odwadze, o której nie wiedziałam, że ją mam.