Nazywam się Iwona i nigdy nie zapomnę dnia, w którym musiałam puścić dłoń mojej dwuletniej córki, Emilki. W szpitalnej sali, otoczona pielęgniarkami nucącymi cicho „Sto lat”, stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w życiu – oddać organy Emilki innym dzieciom. To opowieść o bólu, miłości i odwadze, o której nie wiedziałam, że ją mam.
To był dzień, w którym musiałam pożegnać moją ukochaną Zosię. W szpitalnej ciszy, otoczona przez obcych ludzi, podjęłam decyzję, która zmieniła życie innych rodzin. Ta historia to zapis bólu, nadziei i pytania o to, gdzie kończy się matczyna miłość.
Mam na imię Marta i nigdy nie zapomnę dnia, w którym musiałam puścić dłoń mojej trzyletniej córki, Zosi. W szpitalnej sali, otoczona przez pielęgniarki nucące cicho 'Sto lat’, stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w życiu – oddać organy Zosi, by inne dzieci mogły żyć. To opowieść o bólu, miłości i odwadze, o której istnieniu nie miałam pojęcia.