Pamiętam moment, kiedy klęczałam na zimnej podłodze w przedpokoju naszego bloku w Warszawie i trzymałam mojego psa, który dusił się po czymś, co ktoś podrzucił mu pod drzwi. Myślałam, że najgorszy będzie strach, rachunki z całodobowej kliniki i anonimowe groźby, ale najbardziej bolało mnie to, że mój własny mąż patrzył na to z irytacją, jakbym robiła awanturę o nic. Dopiero kiedy sąsiadki i inni psiarze z osiedla stanęli obok mnie, przestałam czuć się wariatką i odkryłam, kto od miesięcy zamieniał nasze życie w koszmar.