Stałam jeszcze w czarnym płaszczu po pogrzebie, kiedy notariusz przeczytał testament mojego męża i nagle przestałam rozumieć, kim był człowiek, z którym spędziłam dwadzieścia dwa lata. Zostałam z hipoteką, prawie pustym kontem i listami, z których wynikało, że przez cały nasz związek kochał kogoś innego po cichu, głęboko i konsekwentnie. Do dziś nie wiem, co boli bardziej: strata męża czy świadomość, że moje małżeństwo mogło być tylko porządnie odegraną rolą.