Nigdy nie zapomnę dźwięku pazurów Saby na klatce schodowej, gdy widziałam jej łapy we krwi. Miała być tylko chwilowym gościem, ale jej obecność zmusiła mnie do decyzji, których nie planowałam: przeprowadzki, konfrontacji z sąsiadką i ostatecznego upadku starego porządku. To była droga przez samotność, frustrację, ale i – nieoczekiwanie – przebudzenie do życia, które nie boli już tak bardzo.