Lata toksycznej kontroli teściowej i bolesne milczenie męża, który zamiast bronić żony, wybierał wygodny spokój. Teraz, gdy wspólny wróg zniknął, zostali tylko oni i przepaść, której nie da się łatwo zasypać. Czy przeprosiny po latach są w stanie naprawić fundamenty zniszczone przez obojętność?
Nie byłam gotowa na psa, kiedy Borut wpadł z mokrymi łapami przez uchylone drzwi, zostawiając ślady na panelach i rozrywając ciszę mojego mieszkania. Po rozwodzie zamknęłam się na świat, unikałam sąsiadów, a najbardziej — siebie w lustrze. To ten pies, jego obecność, a potem jego zniknięcie w środku zimy, zmusiły mnie do trzech decyzji, których nigdy nie cofnę: wróciłam do kontaktu z matką, zmieniłam mieszkanie i nauczyłam się znowu rozmawiać z ludźmi.