To był pierwszy raz, kiedy zamknąłem drzwi przed ludźmi, by ratować psa – i siebie. Moje życie na warszawskim blokowisku zmieniło się przez kundelka, którego nigdy nie planowałem.
Nie byłem gotowy, gdy znalazłem go półprzytomnego na klatce, z krwią na łapach od rozbitego szkła. Ten pies zmusił mnie, bym stanął twarzą w twarz nie tylko z jego cierpieniem, ale i z własną winą – za wszystko, czego w życiu żałowałem. Nawet nie wiem, kiedy wybrałem jego obecność zamiast dawnych ludzi, których nie potrafiłem już kochać bez lęku.