Nigdy nie zapomnę tej nocy, gdy musiałam trzymać łapę Azora, bo weterynarz mówił o operacji, a świat wirował mi przed oczami. To właśnie ten kundel zmusił mnie do decyzji, których nigdy bym nie podjęła, gdybym miała w domu choć odrobinę zaufania do ludzi. Choć bolało, dziś wiem, że to Azor wyciągnął mnie ze skorupy — i zmienił wszystko.
Wszystko zaczęło się od krwi na dywanie i szczekania Burka o północy. Musiałam wyjść na klatkę schodową, mimo że wciąż czułam żal do brata, który zniszczył moje zaufanie. Ten kundel nie tylko wymusił na mnie działanie, ale zmienił też całą moją rodzinę.
Wieczorem, gdy świat walił mi się na głowę, znalazłam się samotna na mokrym chodniku warszawskiego blokowiska, z płaczem i poczuciem, że nie mam już dokąd wrócić. Nie sądziłam, że to właśnie wtedy podbiegnie do mnie obdrapany kundel, który odmieni moje decyzje i sposób patrzenia na siebie oraz innych. Trzy razy musiałam postawić wszystko na jedną kartę, nie dla siebie, lecz dla tej istoty, która nauczyła mnie odwagi i lojalności.