Cisza pośród śmiechu: Opowieść babci Zofii z Warszawy o samotności na emeryturze

Nazywam się Zofia i przez czterdzieści lat byłam pielęgniarką w warszawskim szpitalu. Po przejściu na emeryturę marzyłam o spokojnych dniach z wnukami, ale rzeczywistość okazała się zupełnie inna – samotność, finansowe zmartwienia i poczucie bycia niewidzialną dla własnych dzieci stały się moją codziennością. Ta historia to szczere wyznanie o tym, jak naprawdę wygląda życie starszej kobiety w Polsce.