Codziennie gotuję dla Piotra. Czy ktoś w końcu zauważy, że ja też istnieję?

— Znowu schabowe? — Piotr nawet nie spojrzał na mnie, tylko na talerz, który postawiłam przed nim na stole. W jego głosie pobrzmiewało niezadowolenie, a ja poczułam, jak coś we mnie pęka.

— Wczoraj były schabowe, dzisiaj są kotlety mielone — odpowiedziałam cicho, starając się ukryć drżenie w głosie.

— Ale przecież nie lubię mielonych — westchnął ciężko, odkładając widelec. — Nie mogłabyś zrobić czegoś innego? Coś świeżego?

To słowo — świeżego — dźwięczy mi w uszach od lat. Piotr nigdy nie zje niczego, co zostało z poprzedniego dnia. Nawet jeśli to tylko zupa, którą można byłoby podgrzać. Nawet jeśli to bigos, który przecież najlepszy jest na drugi dzień. On chce mieć codziennie coś nowego, pachnącego, gorącego. I ja mu to daję. Od piętnastu lat.

Kiedyś myślałam, że to miłość. Że tak się okazuje troskę o drugiego człowieka. Ale teraz… Teraz czuję się jak kucharka we własnym domu. Jak cień, który krząta się po kuchni od rana do wieczora, żeby tylko Piotr był zadowolony.

— Mamo, mogę iść do Kasi? — zapytała Ania, nasza córka, zaglądając do kuchni. Miała już na sobie kurtkę i buty.

— Idź, tylko wróć przed dziewiętnastą — odpowiedziałam automatycznie.

Ania spojrzała na mnie uważnie. — Wszystko w porządku?

Uśmiechnęłam się blado. — Tak, kochanie. Wszystko dobrze.

Ale nie było dobrze. Ostatnio coraz częściej łapałam się na tym, że nie mam siły wstać z łóżka. Że gotowanie obiadu to dla mnie nie radość, ale kara. Że czuję się przezroczysta — dla Piotra, dla dzieci, nawet dla siebie samej.

Wieczorem usiadłam przy stole z kubkiem herbaty i patrzyłam na swoje ręce. Zniszczone od mycia naczyń, poparzone od gorących garnków. Czy tak miało wyglądać moje życie?

Piotr wszedł do kuchni i rzucił mi krótkie spojrzenie.

— Jutro mógłbym zjeść coś lżejszego. Może sałatkę? Ale nie taką jak ostatnio, tamta była za tłusta.

Nie odpowiedziałam. W głowie miałam pustkę i tylko jedno pytanie: kiedy ktoś zapyta mnie, czego ja chcę?

W nocy długo nie mogłam zasnąć. Słyszałam cichy szum lodówki i tykanie zegara. Myśli krążyły wokół jednego tematu — czy jestem jeszcze kimś więcej niż tylko żoną i matką? Czy mam prawo być zmęczona? Czy mogę powiedzieć „dość”?

Rano obudziłam się wcześniej niż zwykle. Przez chwilę leżałam bez ruchu, wsłuchując się w ciszę domu. Potem wstałam i poszłam do kuchni. Otworzyłam lodówkę i zobaczyłam resztki wczorajszych mielonych.

— Dzisiaj nie gotuję — powiedziałam do siebie na głos. — Dzisiaj odpoczywam.

Piotr pojawił się w kuchni punktualnie o ósmej.

— Co na obiad? — zapytał bez cienia zainteresowania moim samopoczuciem.

— Są mielone z wczoraj — odpowiedziałam spokojnie.

Spojrzał na mnie zdziwiony.

— Przecież wiesz, że nie jem odgrzewanych rzeczy.

— Dzisiaj nie gotuję — powtórzyłam stanowczo.

Zapanowała cisza. Piotr patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, jakby widział mnie pierwszy raz w życiu.

— Co się z tobą dzieje? — zapytał w końcu.

— Jestem zmęczona — odpowiedziałam cicho. — Od lat robię wszystko, żebyście byli zadowoleni. Ale nikt nie pyta, czy ja jestem szczęśliwa.

Piotr wzruszył ramionami i wyszedł z kuchni bez słowa. Poczułam łzy napływające do oczu, ale nie pozwoliłam im popłynąć.

Po południu zadzwoniła do mnie mama.

— Zuziu, wszystko w porządku? Słyszę po głosie, że coś jest nie tak.

Opowiedziałam jej wszystko. O tym, jak czuję się niewidzialna, jak bardzo jestem zmęczona tym codziennym gotowaniem i brakiem wdzięczności.

— Kochanie, musisz pomyśleć o sobie — powiedziała mama cicho. — Masz prawo być szczęśliwa.

Wieczorem Ania przyszła do mnie do pokoju.

— Mamo… Tata pytał, czy będziesz robić kolację.

Spojrzałam na nią i zobaczyłam w jej oczach troskę i smutek.

— Dzisiaj nie robię kolacji — powiedziałam spokojnie.

Ania usiadła obok mnie i przytuliła się mocno.

— Mamo, ja cię rozumiem. Też czasem mam dość wszystkiego.

Objęłam ją i poczułam ulgę. Może nie jestem sama?

Następnego dnia Piotr sam zrobił sobie kanapki. Nie powiedział ani słowa. Przez cały dzień panowała między nami napięta cisza.

Wieczorem usiedliśmy razem przy stole.

— Zuzanna… Może przesadziłem z tym jedzeniem… Ale ty zawsze byłaś taka troskliwa… Myślałem, że lubisz gotować…

Spojrzałam mu prosto w oczy.

— Lubiłam. Ale teraz potrzebuję czegoś więcej niż tylko bycia kucharką w swoim domu.

Piotr spuścił wzrok i przez chwilę milczał.

— Może powinniśmy porozmawiać… O nas… O tym, co dalej…

Poczułam ulgę i strach jednocześnie. Może to początek zmian?

Czasem zastanawiam się: ile jeszcze kobiet tkwi w takim codziennym kieracie? Ile z nas boi się powiedzieć „dość”? Czy naprawdę musimy poświęcać siebie dla innych aż do zatracenia własnych marzeń?